Dostęp do publicznej defibrylacji i przeżycie po pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia ad 5

Charakterystyka wydarzeń. Tabela 2 przedstawia charakterystykę wydarzeń. Przewidywano spodziewane błędy w raportowaniu: zgłoszona częstość zdarzeń była wyższa w grupie CPR-plus-AED niż w grupie wyłącznie RKO (2,02 vs. 1,81 zdarzeń na jednostkę na rok), a wśród zgłoszonych zdarzeń aktywacja wolontariusza system był częstszy w grupie CPR-plus-AED. Jednak jednostki mieszkalne tylko CPR odnotowały nieproporcjonalnie więcej zatrzymań krążenia (P = 0,004 dla interakcji leczenie-lokalizacja [publiczne vs. mieszkalne] (Tabela 1). Gdy rozważano tylko zatrzymanie akcji serca, w którym podjęto próbę resuscytacji, interakcja ustąpiła (P = 0,26). Zdarzenia niepożądane były rzadkie i polegały głównie na przejściowych urazach psychicznych u ochotników i skradzionych AED. Nie podano niewłaściwych wstrząsów. Wystąpiło 526 domniemanych zatrzymań krążenia lub średnio przypuszczalne zatrzymanie krążenia na jednostkę co 3,4 roku. Po ślepej ocenie tylko 4 zdarzenia zaklasyfikowano jako prawdopodobne lub niepewne pozaszpitalne zatrzymanie krążenia, a 235 zaklasyfikowano jako określone pozaszpitalne zatrzymania krążenia, łącznie 239 zdarzeń lub na jednostkę co 7,4 roku. Tabela 3. Tabela 3. Charakterystyka przypadków pozaszpitalnego aresztowania przyczyn sercowych. Tabela 4. Tabela 4. Charakterystyka określonych pozaszpitalnych zatrzymań serca. Tabela 3 przedstawia cechy pozaszpitalnych zatrzymań krążenia z przyczyn sercowych. Pacjenci leczeni byli młodsi i częściej byli leczeni w ośrodku publicznym niż ci, którzy zmarli w dniu przyjazdu. W tabeli 4 przedstawiono charakterystykę zdarzeń sklasyfikowanych jako określone pozaszpitalne zatrzymania krążenia, zgodnie z grupą leczoną. Charakterystyka pacjentów nie różniła się w zależności od grupy leczonej. Aktywacja systemu wolontariackiego występowała częściej w grupie CPR-plus-AED, ale częstość RKO wykonywana przez ochotników lub inne osoby postronne była podobna w obu grupach. Wstrząsy zostały dostarczone z defibrylatorem ogólnodostępnym lub innym defibrylatorem medycznym, w 34,4 procentach zdiagnozowanych poza szpitalem zatrzymań krążenia (48,4 procent zdarzeń, w których zastosowano wstrząs) w CPR-plus -AED grupy i 1,9% w grupie tylko CPR. Częstość hospitalizacji była wyższa w grupie CPR-plus-AED.
Tabela 5. Tabela 5. Liczba osób, które przeżyły pozaszpitalne zatrzymanie krążenia. Tabela 5 przedstawia wyniki w odniesieniu do pierwotnego wyniku badania: przeżycie do wypisu ze szpitala. Liczba zdiagnozowanych zdarzeń związanych z zatrzymaniem krążenia poza szpitalem była niższa w grupie z tylko CPR niż w grupie CPR-plus-AED (107 vs 128, P = 0,09). Różnica ta charakteryzowała jednostki publiczne bardziej niż w przypadku jednostek mieszkalnych. Dwukrotnie więcej pacjentów w grupie CPR-plus-AED, jak w grupie tylko CPR, przeżyło po określonym zatrzymaniu krążenia, dając podwójną różnicę w przeżyciu (95-procentowy przedział ufności, 1,07 do 3,77, P = 0,03). W każdej z grup w jednostkach mieszkalnych był tylko jeden, który przeżył wyraźne zatrzymanie krążenia; gdy włączono niepewne zatrzymanie krążenia, liczby te wynosiły 31 w grupie CPR plus AED i 16 w grupie jedynej RKO. Nie było różnicy między obiema grupami leczenia w kategorii sprawności mózgowej osób, które doznały wyraźnego zatrzymania krążenia; jednak należy zauważyć, że badanie nie było zasilane, aby wykryć małe do umiarkowanych różnice w wynikach neurologicznych.
Dyskusja
Badanie to pokazuje, że wzmocnienie dobrze rozwiniętego, monitorowanego, opracowanego przez laika planu resuscytacji krążeniowo-oddechowej poprzez dodanie AED i treningu AED może zwiększyć liczbę osób, które przeżyły pozaszpitalne zatrzymanie krążenia w miejscach publicznych
[podobne: nutrend, anakinra, flexagen ]
[podobne: vicebrol cena, przedszkole zielona dolina piła, androvit cena ]