Jednoroczna próba lamiwudyny w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu B ad 7

Niemowlę chorego w grupie 100 mg, które zachodziło w ciążę podczas badania, miało zaburzenie rytmu serca i łagodne wypadanie płatka mitralnego; dziecko było bezobjawowe, bez oznak hemodynamicznego kompromisu. Dziesięciu pacjentów miało nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych, które uważano za poważne klinicznie. Częstość występowania była większa w grupie otrzymującej placebo (5 z 73 pacjentów, 7 procent) niż w grupie otrzymującej 25 mg lamiwudyny (1 z 142, 0,7 procent) lub w grupie otrzymującej 100 mg lamiwudyny (4 z 143, 3). procent). Trzech pacjentów z grupy placebo, jedna z grupy 25 mg i dwie z grupy 100 mg miało nieprawidłową aminotransferazę asparaginianową lub aminotransferazę alaninową; jeden pacjent z grupy placebo i trzech z grupy 100 mg miał podwyższony poziom kinazy kreatynowej (jeden z trzech w grupie 100 mg miał również wysoką aminotransferazę alaninową); a jeden pacjent z grupy placebo miał podwyższony poziom amylazy, z objawami ultrasonograficznymi ogniskowego zapalenia trzustki. Nie było związku między leczeniem lamiwudyną a klinicznie istotnym podwyższeniem poziomu alaniny lub aminotransferazy asparaginianowej, kinazy kreatynowej, amylazy lub innych zmiennych hematologicznych lub biochemicznych.
Dyskusja
Stwierdziliśmy, że leczenie lamiwudyną prowadziło do znacznej poprawy histologicznej u większości pacjentów. W przeciwieństwie do tego, badania leczenia interferonem wykazały poprawę histologiczną głównie u nielicznych pacjentów z odpowiedziami serologicznymi. Ponieważ ciężkie następstwa przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B wynikają z postępującego uszkodzenia wątroby, ważne jest, aby leczenie powodowało znaczną poprawę histologiczną. W naszym badaniu grupa placebo miała mierzalne pogorszenie oceny Knodella w ciągu roku. Leczenie lamiwudyną w znacznym stopniu odwróciło aktywność martwiczo-zapalną i wywołało trwałą normalizację poziomu aminotransferazy alaninowej u 68% pacjentów. 100 mg lamiwudyny również zapobiegało postępowi zwłóknienia.
Rozwój zmutowanego HBV w grupach lamiwudyny był związany ze wzrostem zarówno aminotransferazy alaninowej, jak i poziomu HBV DNA na najniższych wartościach przed rozwinięciem mutacji, chociaż po 52 tygodniach poziomy były jeszcze niższe niż wartości przed leczeniem. Ulepszenia histologiczne utrzymywały się pomimo rozwoju mutacji. Konieczna jest dłuższa obserwacja w celu ustalenia klinicznego znaczenia tych mutacji.
Częstość serokonwersji HBeAg była istotnie wyższa u pacjentów otrzymujących 100 mg lamiwudyny na dobę (16%) niż u pacjentów otrzymujących placebo (4%). U pacjentów chińskich leczonych interferonem, szybkość serokonwersji HBeAg (zdefiniowana jako niewykrywalne DNA HBV w surowicy i utrata HBeAg) wynosi około 20 procent, w porównaniu z 8 procentami w grupie kontrolnej.12 W naszym badaniu pacjenci leczeni lamiwudyną, u których HBeAg serokonwersja miała niższy poziom linii podstawowej DNA HBV i wyższy poziom aminotransferazy alaninowej w porównaniu do pacjentów bez serokonwersji. Te predyktory indukowanej przez lamiwudynę serokonwersji HBeAg są podobne do czynników predykcyjnych indukowanej interferonem serokonwersji HBeAg, nawet jeśli oba leki mają różne mechanizmy działania .2,29 Serokonwersja HBeAg obejmuje powrót do stanu niższej replikacji HBV, który często utrzymuje się. na lata (wskaźnik nawrotów, 10 do 30 procent)
[podobne: dekstrometorfan, dienogest, celiprolol ]
[hasła pokrewne: tęgoryjec objawy, fibrynoliza, olejek pichtowy zastosowanie ]