Odwrócenie zmian nefropatii cukrzycowej po transplantacji trzustki

Nefropatia cukrzycowa jest najważniejszą przyczyną schyłkowej niewydolności nerek1. Jest ona wynikiem stopniowego gromadzenia się macierzy pozakomórkowej w błonach piwnicznych i rurkowatych oraz tkanek mezangialnych i śródmiąższowych, a także w hyalinozie tętniczek kłębuszkowych i globalnego stwardnienia kłębuszków nerkowych. 2-6 Hiperglikemia jest niezbędnym warunkiem wstępnym do rozwoju zmian nefropatii cukrzycowej.7-10 Badanie kontrolne cukrzycy i powikłań wykazało zmniejszoną częstość występowania mikroalbuminurii u pacjentów z cukrzycą typu 1, którzy otrzymywali intensywne leczenie, a nie standardowe leczenie. inne, podobne badania, intensywna terapia skutkowała mniejszą akumulacją matrycy mezangialnej w ciągu 5 lat u pacjentów, którzy otrzymali allografty nerkowe12 i zmniejszone pogrubienie błony podstawnej kłębuszków w okresie od 18 do 24 miesięcy u pacjentów, którzy nie otrzymali przeszczepów .13 Ponadto u chorych na cukrzycę udany przeszczep trzustki Po dwóch do czterech lat po transplantacji nerek następował cztery do sześciu lat później z mniejszą ekspansją mezangialną niż obserwowano po przeszczepieniu nerki. Nie było jednak możliwe wykazanie, że długotrwała normoglikemia po przeszczepie trzustki może odwrócić ustalone zmiany nefropatii cukrzycowej. U 13 pacjentów z własnymi nerkami, u których stwierdzono zmiany i badano pięć lat po transplantacji trzustki, nie stwierdziliśmy u nich poprawy podstawowych nieprawidłowości strukturalnych kłębuszkowych.15 Badaliśmy tę samą grupę pacjentów po 10 latach normoglikemii, ze szczególnym uwzględnieniem pogrubienie kłębuszkowych i rurkowych błon podstawnych oraz ekspansja mezangialna.
Metody
Pacjenci i protokół badania
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka demograficzna i miary czynności nerek na linii podstawowej oraz 1, 5 i 10 lat po transplantacji trzustki u pacjentów z cukrzycą typu 1. Badaniami objęto ośmiu pacjentów z cukrzycą typu i zmianami nefropatii cukrzycowej (ale nie mocznicą), którzy otrzymali przeszczep trzustki i byli niezależni od insuliny przez co najmniej 10 lat po transplantacji (Tabela 1). Z oryginalnej kohorty 13 pacjentów, u których oceniano 5-letnią obserwację, 15 2 następnie przeszczepiono nerkę 6 i 8 lat po transplantacji trzustki, 2 utracili funkcję przeszczepu trzustki i wymagali leczenia insuliną, a odmówili udziału w badaniu. 10-letnie dalsze badania. Spośród pozostałych ośmiu pacjentów cztery otrzymały przeszczep trzustki ze strony zmarłych, a cztery otrzymywały segmentowe przeszczepy trzustki od żywych spokrewnionych dawców (trzech z rodzeństwa identycznego z HLA), jak opisano wcześniej.16,17 Jeden pacjent miał częściowe odrzucenie przeszczepu dwa lata po transplantacji, konieczność ponownego leczenia insuliną; drugi przeszczep został z powodzeniem przeszczepiony, a insulinę przerwano trzy miesiące później. W pierwszym roku po transplantacji jeden pacjent miał jeden z powodzeniem leczony epizod odrzucenia, a jeden pacjent miał dwa; pięciu pacjentów nie miało epizodów odrzucenia przeszczepu trzustki. Wszyscy pacjenci z wyjątkiem jednego mieli pre-proliferacyjną lub proliferacyjną retinopatię na linii podstawowej i otrzymali terapię fotokoagulacyjną laserem, która uniemożliwiła badanie wpływu transplantacji trzustki na stwierdzone zmiany retinopatii cukrzycowej u tych pacjentów
[patrz też: dronedaron, anakinra, dienogest ]
[patrz też: oksydaza ksantynowa, xyzal opinie, psycholog dziecięcy piła ]