Utrata Smad3 w ostrej białaczce limfoblastycznej z limfocytów T

Receptory do transformacji czynnika wzrostu . (TGF-.) i ich przekaźników sygnałowych tworzą ważny szlak supresorowy guza. Rola jednego z tych związków pośrednich – Smad3 – w patogenezie nowotworu limfatycznego jest nieznana. Metody
Mierzyliśmy informacyjny RNA Smad3 (mRNA) i białko w komórkach białaczkowych uzyskanych podczas diagnozy 19 dzieci z ostrą białaczką, w tym 10 z ostrą białaczką limfoblastyczną z komórek T (ALL), 7 z ALL przed komórkami B i 2 z ostrymi niefosfoblastycznymi białaczka (ANLL). Wszystkie dziewięć egzonów genu SMAD3 (MADH3) zostały zsekwencjonowane. Continue reading „Utrata Smad3 w ostrej białaczce limfoblastycznej z limfocytów T”

Wzorce ekspresji genów w opornych na leki komórkach ostrej białaczki limfoblastycznej i odpowiedź na leczenie

Ostra białaczka limfoblastyczna u dzieci (ALL) jest uleczalna przy chemioterapii u około 80 procent pacjentów. Jednak przyczyna niepowodzenia leczenia u pozostałych 20 procent pacjentów jest w dużej mierze nieznana. Metody
Testowaliśmy komórki białaczkowe od 173 dzieci pod względem wrażliwości in vitro na prednizolon, winkrystynę, asparaginazę i daunorubicynę. Komórki następnie poddano ocenie ekspresji genów przy użyciu 14 500 zestawów sond w celu identyfikacji genów o różnej ekspresji w WSI wrażliwym na leki i opornym na leki. Wzory ekspresji genów, które różniły się w zależności od czułości lub oporności na cztery leki, porównano z wynikami leczenia pierwotnych 173 pacjentów i niezależną kohortą 98 dzieci leczonych tymi samymi lekami w innej instytucji. Continue reading „Wzorce ekspresji genów w opornych na leki komórkach ostrej białaczki limfoblastycznej i odpowiedź na leczenie”

Wzorce ekspresji genów w opornych na leki komórkach ostrej białaczki limfoblastycznej i odpowiedź na leczenie ad 8

Nie zidentyfikowano uniwersalnego genu oporności krzyżowej, ponieważ żaden pojedynczy gen nie był związany z opornością na wszystkie cztery leki. Geny dyskryminacyjne należą do wielu grup funkcjonalnych, a określone kategorie funkcjonalne były znacznie nadreprezentowane w przypadku niektórych leków przeciwbiałaczkowych (ryc. 4). Odkrycia te dokumentują, że oporność na mechanicznie różne środki przeciwbiałaczkowe jest związana z ekspresją różnych grup funkcjonalnych genów i wspiera zastosowanie chemioterapii skojarzonej do leczenia raka. Nasze odkrycia wskazują na nierozpoznane dotąd potencjalne cele dla nowych czynników, aby zwiększyć skuteczność obecnej chemioterapii dla WSZYSTKICH. Continue reading „Wzorce ekspresji genów w opornych na leki komórkach ostrej białaczki limfoblastycznej i odpowiedź na leczenie ad 8”

Lekarze podstawowej opieki medycznej, którzy traktują Czarnych i białych ad

Mieszkańcy i stypendyści zostali wykluczeni. W badaniu wzięli udział lekarze biorący udział w badaniu, których podstawową specjalizacją była praktyka rodzinna lub ogólna, ogólna medycyna wewnętrzna lub geriatria (którą zaliczamy do kategorii chorób wewnętrznych). Dane dotyczące wizyt pacjentów
Program Medicare zapewnia ubezpieczenie zdrowotne dla 97 procent Amerykanów, którzy mają 65 lat lub starszych. W 2001 r. Program objął 40 milionów osób, z czego 86 procent zostało objętych ubezpieczeniem od odpowiedzialności części A i części B (opłata za usługę), w ramach których usługodawcy przedstawiają szczegółowe wnioski do ośrodków opieki zdrowotnej i usług medycznych w celu refundacji za świadczone usługi. Continue reading „Lekarze podstawowej opieki medycznej, którzy traktują Czarnych i białych ad”

Dysfunkcyjne oddziaływanie C / EBP i receptora glukokortykoidów w komórkach mięśni gładkich oskrzeli ad 7

Jednakże preinkubacja przez 24 godziny z antysensownymi oligonukleotydami .M C / EBP. nie zmieniała znacząco działania hamującego glukokortykoidów na wywołane przez surowicę wydzielanie interleukiny-6. Figura 3. Figura 3. Skuteczność antyproliferacyjna glukokortykoidów w komórkach mięśni gładkich oskrzeli u osobników z astmą i osób bez astmy. Continue reading „Dysfunkcyjne oddziaływanie C / EBP i receptora glukokortykoidów w komórkach mięśni gładkich oskrzeli ad 7”

Indukcja ludzkich limfocytów T cytotoksycznych swoistych dla antygenu przez Toxoplasma gondii.

Aby lepiej zrozumieć rolę komórek T w odporności na pasożyta Toxoplasma gondii, wytworzono klony komórek T swoiste wobec antygenu przy użyciu jednojądrzastych komórek krwi obwodowej od osób seropozytywnych. Do stymulacji proliferacyjnej ekspansji komórek reagujących na antygen wykorzystano całe pasożyty, a następnie ograniczono klonowanie rozcieńczeń w obecności napromieniowanych, autologicznych PBMC i rIL-2. Trzy pasożyty specyficzne dla antygenu klony komórek T wyrażające fenotyp CD3 + wybrano do dalszej charakteryzacji. Analiza fenotypowa z przeciwciałami monoklonalnymi ujawniła dwa klony reagujące z CD8 (RTg1 i RTg3), podczas gdy inne (RTg2) fenotypowane jako CD4 +, CD8-. Gdy testowano w teście proliferacji przy użyciu panelu różnych białek T. Continue reading „Indukcja ludzkich limfocytów T cytotoksycznych swoistych dla antygenu przez Toxoplasma gondii.”

Niekoordynowana regulacja białek Gs serca i receptorów beta-adrenergicznych za pomocą bodźca fizjologicznego, chronicznego wysiłku dynamicznego.

Użyliśmy bodźca fizjologicznego, przewlekłego dynamicznego wysiłku fizycznego u świń, aby zbadać wynikające zmiany w odpowiedzi chronotropowej na katecholaminę i cechy biochemiczne sercowych receptorów beta-adrenergicznych i stymulujące nukleotyd nukleotydowy guaniny, GS. Długotrwała praca na bieżni spowodowała znaczną (44%) regulację w dół receptorów beta-adrenergicznych prawej komory, ale dawka izoproterenolu dająca 50% maksymalnego zwiększenia częstości akcji serca została zmniejszona o 57% (z 0,07 +/- 0,03 do 0,03 +/- 0,01 mikrogramów / kg, P mniej niż 0,02) pomimo tego zmniejszenia liczby receptorów. Ta różnica między liczbą receptorów a reakcją fizjologiczną sugerowała zmienioną transdukcję sygnału. Dlatego ilościowo oznaczono GS w błonach miokardialnych uzyskanych przed i po długotrwałym ćwiczeniu w kompetycyjnym teście ELISA opartym na przeciwciele antypeptydowym opracowanym dla części alfa S GS. Stwierdziliśmy 42% wzrost ilości GS w błonach prawego przedsionka (z 11,4 +/- 0,8 do 16,2 +/- 2,0 pmol / mg, P mniej niż 0,05) i 76% wzrost ilości GS w lewej komorze membrany (od 15,6 +/- 2,6 do 27,4 +/- 5,2 pmola / mg; P = 0,02) po przewlekłym działaniu. Continue reading „Niekoordynowana regulacja białek Gs serca i receptorów beta-adrenergicznych za pomocą bodźca fizjologicznego, chronicznego wysiłku dynamicznego.”

Wapń i cykliczny monofosforan adenozyny jako drugi przekaźnik wazopresyny w wewnętrznym rdzeniowym kanale zbierającym szczura.

Wazopresyna zwiększa zarówno przepuszczalność mocznika, jak i przepuszczalność wody osmotycznej w końcowej części kanału szpikowego wewnątrz jamy szpikowej (terminal IMCD). Aby zidentyfikować drugich przekaźników pośredniczących w tych odpowiedziach, zmierzono przepuszczalność mocznika, przepuszczalność wody osmotycznej, wewnątrzkomórkowe stężenie wapnia i cykliczną akumulację AMP w izolowanych końcowych IMCD. Po dodaniu wazopresyny wystąpił przemijający wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia, który był zbieżny ze wzrostem akumulacji cyklicznego AMP i przepuszczalności mocznika. Połowicznie maksymalne zwiększenie przepuszczalności mocznika i przepuszczalności wody osmotycznej nastąpiło przy 0,01 nM wazopresyny. Stężenie progowe dla mierzalnego wzrostu akumulacji cyklicznego AMP wynosiło około 0,01 nM, podczas gdy mierzalne zwiększenie wewnątrzkomórkowego wapnia wymagało znacznie wyższych stężeń wazopresyny (większych niż 0,1 nM). Continue reading „Wapń i cykliczny monofosforan adenozyny jako drugi przekaźnik wazopresyny w wewnętrznym rdzeniowym kanale zbierającym szczura.”

Uwalnianie nadtlenku wodoru przez makrofagi pęcherzykowe z pacjentów sarkoidalnych i makrofagi pęcherzykowe normalnych po ekspozycji na rekombinowane interferony alfa A, beta i gamma oraz 1,25-dihydroksywitamina D3.

Mierzono uwalnianie H2O2 przez ludzkie pęcherzykowe makrofagi (AM) od normalnych i pacjentów sarkoidalnych w zawiesinie natychmiast po płukaniu oskrzelowo-pęcherzykowym w obecności i bez czynnika wyzwalającego, octan mirystynianu forbolu (PMA). AM od 11 pacjentów z sarkoidozą wytworzyło średnią (+/- SE) makrofagów 21,7 +/- 2,3 i 5,9 +/- 3,4 nmol H2O2 / 10 (6) odpowiednio w obecności i przy braku PMA. Przeciwnie, AM z normaliów (n = 6) powodowało odpowiednio 9,8 +/- 1,7 i 1,6 +/- 0,7 nmola H2O2 / 10 (6) makrofagów zi bez PMA. Aktywacja makrofagów, monitorowana przez wytwarzanie H2O2, nie korelowała z poziomami enzymu konwertującego angiotensynę, wynikiem skanów galu-67 lub procentem limfocytów w płukaniu oskrzelowo-pęcherzykowym. Aby określić, czy AM z normaliów można stymulować w celu zwiększenia produkcji H2O2 do poziomu obserwowanego u pacjentów z sarkoidozą, zmierzono H2O2 uwolniony przez adherentną AM po inkubacji w każdym z czterech potencjalnych czynników aktywujących: rekombinowane interferony alfa A, beta, gamma (rIFN alfa A, rIFN beta i rIFN gamma, odpowiednio) i 1,25-dihydroksywitamina D3. Continue reading „Uwalnianie nadtlenku wodoru przez makrofagi pęcherzykowe z pacjentów sarkoidalnych i makrofagi pęcherzykowe normalnych po ekspozycji na rekombinowane interferony alfa A, beta i gamma oraz 1,25-dihydroksywitamina D3.”

Odpowiedź ogólnoustrojowa na uszkodzenie termiczne u szczurów. Przyspieszona degradacja białka i zmienione wykorzystanie glukozy w mięśniach.

Ujemny bilans azotowy i zwiększone zużycie tlenu po urazie termicznym u ludzi i zwierząt doświadczalnych związane są z zasięgiem oparzenia. Aby określić, czy wadliwy metabolizm mięśni ogranicza się do obszaru urazu, zbadaliśmy metabolizm białka i glukozy w mięśniach kończyn przednich szczura 48 godzin po oparzeniu kończyn tylnych. Uszkodzenie to zwiększyło degradację białka mięśniowego (PD) z 140 +/- 5 do 225 +/- 5 nmoli tyrozyny / g na godzinę, ale nie zmieniło syntezy białka. Uwalnianie mleczanu w mięśniach było większe niż 70%, chociaż katecholaminy w osoczu i cykliczne AMP w mięśniach nie były zwiększone. Badania reakcji na dawkę insuliny wykazały, że oparzenie zmniejsza reakcję syntezy glikogenu mięśniowego na insulinę, ale nie zmienia jej wrażliwości na insulinę. Continue reading „Odpowiedź ogólnoustrojowa na uszkodzenie termiczne u szczurów. Przyspieszona degradacja białka i zmienione wykorzystanie glukozy w mięśniach.”